La vida loca

0
31
Με το Halloween προ των πυλών και τον Ραχόι να σέρνει πρώτος τη γιορτή αποφασίζοντας να ντυθεί «δημοκρατία», η Βαρκελώνη προσπαθεί να αποφασίσει το
δικό της κουστούμι σε αυτόν τον όμορφο χορό  συμφερόντων που κρύβονται πίσω από την
ανεξαρτησία ή την παραμονή της στην Ισπανία αντίστοιχα. Πάντως, για την ώρα, το κράτος της
Καταλανίας έχει μια ισότιμη θέση με αυτά της Μόρντορ, της Νάρνια και του Kingslanding στο συμβούλιο των φανταστικών κρατών.

 

Με θέα την πλατεία Ισπανίας

 

Όλα αυτά, βέβαια, υπό το φως ενός ήλιου που αρνείται, πεισματικά, να δώσει τη θέση του στον γκρίζο ουρανό του χειμώνα, που, είτε
αισθάνεσαι Καταλανός, είτε Ισπανός, είτε Έλληνας, θα συμφωνήσεις ότι δεν ταιριάζει στη
Βαρκελώνη. Κάθομαι στην πλατεία
Ισπανίας, που για πολλούς έχει ήδη αλλάξει όνομα, και χαζεύω αυτόν τον άτιμο
τον ήλιο του Φθινοπώρου που, για κάποιο λόγο δικό του, είναι πάντα και παντού
μελαγχολικός. Σου θυμίζει πόσο όμορφα πέρασες το καλοκαίρι -εκεί- σε μια παραλία
κάπου στη μέση του πουθενά και πόσο πολύ θέλεις να  επιστρέψεις πάλι εκεί, κάπου στη μέση του
πουθενά. Αλλά είναι ακόμα Οκτώβρης και οι μελαγχολίες μπορούν να περιμένουν…
Είμαι, λοιπόν, σε μια πόλη που δεν ξέρει τί θέλει. Χειμώνα ή
καλοκαίρι, Picasso ή Miro,
Gaudi ή
μεσαιωνικά κτήρια, περιπέτεια και θυσίες ή μια εκνευριστική ησυχία.  Όποιος, ίσως,  πιστεύει ότι η πραγματική ελευθερία
δεν θέλει θυσίες είναι ή τρελός ή εκκολαπτόμενος πολιτικός και όποιος θεωρεί
ότι αυτή η ησυχία δεν είναι εκνευριστική, μάλλον, χρειάζεται να καλλιεργήσει τις
ακουστικές του δεξιότητες. Στα στενά, όπου οι πινακίδες «απαγορεύεται το
ποδόσφαιρο» δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά, ο κόσμος προσπαθεί να ανακαλύψει
το πεπρωμένο του και αν μπορεί να το καθορίσει. Η βία δεν υπάρχει ακόμα με τη
μορφή που όλοι φανταζόμαστε, αλλά, αν κοιτάξεις προσεκτικά, την βλέπεις στα
λόγια των ανθρώπων που συζητάνε ή στα συνθήματα στις πορείες, οι οποίες είναι
μαζικότατες και από τις δύο πλευρές. Όσο, όμως, οι Καταλανοί δεν ξέρουν τί
θέλουν, ο ήλιος θα συνεχίζει να παίζει τα παιχνίδια του με τα φθινοπωρινά
δέντρα των πάρκων και ο Ραχόι να μοιράζει δημοκρατία στους αστυνομοκρατούμενους
δρόμους της πόλης…
“C’est la valse a sale temps”, που θα έλεγε και ο
αγαπημένος μου Μανού που ακόμα τον ψάχνω σε κάποιο πάρκο να γρατζουνάει την
κιθάρα του.
 υγ: Ο στίχος σημαίνει “To βαλς των βρόμικων καιρών” και για το τραγούδι τσέκαρε

LEAVE A REPLY