Εδώ είναι ωραία μίστερ…

0
6

Φίλοι μου,
Με την ελπίδα να βρω τον Μάνου Τσάο να γρατζουνάει την
κιθάρα του σε κάποιο παγκάκι του Μοντζουικ ή της Σιουδαδέλας, πήρα τα πάρκα και
σας δίνω μια πρώτη εικόνα από την ηλιόλουστη- για σήμερα- Βαρκελώνη. 

Το πόσο όμορφη και «φιλική για τον χρήστη» είναι η πόλη το
νιώθεις στο χαμόγελο των ανθρώπων που σε υποδέχονται. Ακόμα προσπαθώ να
εξηγήσω  γιατί η ηλικιωμένη κυρία του
ορόφου μας με χαιρετάει κάθε μέρα στη γλώσσα της, με ρωτάει τί κάνω και πώς
περνάω (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω), ενώ εγώ την κοιτάω σαν χάνος. Βέβαια, το
πρόβλημα επικοινωνίας και η επιστροφή στη νοηματική είναι καθημερινό φαινόμενο
και δεν περιορίζεται στην ηλικιωμένη άγνωστη φίλη μου. Είχα να νιώσω έτσι από
τότε που ο μικρότερος κατά 10 χρόνια αδερφός μου έπαιζε με τα αυτοκινητάκια του
στον όμορφο αγγελικά πλασμένο κόσμο του. Έτσι και οι Καταλανοί: Μου μιλάνε, δεν
τους καταλαβαίνω, προχωράμε τις ζωές μας. 
Οι ίδιοι, πάντως, έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια πόλη που
συνδυάζει το παλιό με το  μοντέρνο με
έναν απίστευτα μοναδικό τρόπο, που ελάχιστες πόλεις το έχουν καταφέρει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο λόφος του Μοντζουικ, ο οποίος είναι ένα τεράστιο
πάρκο στο οποίο συνυπάρχουν υπερσύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις και το παλιό
κάστρο. Ψάχνω με αγωνία να βρω κτήριο άσχημο να μου θυμίσει τις πολυκατοικίες
της  πάντα ομορφότερης πόλης μας (έστω
και στην καρδιά).
Αρκετά, όμως, μιλήσαμε για αρχιτεκτονική, ας γυρίσουμε στους ανθρώπους.
Όπως ίσως γνωρίζετε εδώ η Καταλονία βρίσκεται σε αναβρασμό. Η κυβέρνηση της
Ισπανίας δεν φαίνεται να ελέγχει την κατάσταση και ο κόσμος κατεβαίνει κάθε
μέρα στους δρόμους. Νέοι, άνθρωποι μέσης ηλικίας και ηλικιωμένοι δείχνουν ότι
θέλουν ανεξαρτησία. Καταλαβαίνεις ότι το κίνημα για την ανεξαρτησία είναι
μαζικό από τους δρόμους όπου περνάνε οι πορείες. Άνθρωποι κρεμασμένοι στα
μπαλκόνια με καταλανικές σημαίες προκαλούν θόρυβο με ότι βρουν – μέχρι και με
κατσαρόλες, ενώ οδηγοί που περνάνε ώρες ταλαιπωρίας στο  μποτιλιάρισμα
κορνάρουν ρυθμικά και χαμογελάνε από το παράθυρο τους. Πήγα στην πορεία και ως
άγνωστος μεταξύ αγνώστων  προσπαθούσα να
καταλάβω τι σημαίνουν τα συνθήματα τους.
Μια κοπέλα που καταλαβαίνει ότι είμαι ξένος πιάνει συζήτηση
μαζί μου και τονίζει:
-1 Οκτωβρίου φτιάχνουμε δικό μας κράτος!
Μάλλον,όμως, ξεχνάει ότι το κράτος δεν θα το φτιάξει η ίδια,
αλλά θα γίνει -αν,τελικά, σχηματιστεί- στο όνομα του ρομαντικού αγώνα της… 

LEAVE A REPLY