Διαβάζουμε – Προτείνουμε: Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν, του Μ. Καραγάτση

0
7
Η
Οκτωβριανή επανάσταση βρίσκει το Συνταγματάρχη Λιάπκιν, παρασημοφορημένο
αξιωματικό του τσαρικού στρατού, στην πλευρά των ηττημένων. Καταφέρνοντας να
διασώσει μόνο τη ζωή του και την επίσημη στολή του, απομεινάρι της παλιάς του
δόξας, φτάνει πρόσφυγας στην Ελλάδα, αναζητώντας τη λύτρωση από τις κτηνώδεις
αναμνήσεις του πολέμου, αλλά και τη βάρβαρη φύση του. Καταφέρει να βρει δουλειά
και στέγη στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή στη Λάρισα. Στο αφιλόξενο για αυτόν
κλίμα της θεσσαλικής πρωτεύουσας, κάτω από το βουνό των αρχαίων, που όσο τους
θαυμάζει τόσο ξένοι του είναι, θα προσπαθήσει να ξαναφτιάξει τη ζωή του, μαζί
με τα φαντάσματα της παλιάς του δόξας.
Με
το «Συνταγματάρχη Λιάπκιν», συντελείται η λογοτεχνική ωρίμανση του Καραγάτση. Το
γνωστό του ύφος, με τα έντονα λογοτεχνικά σχήματα και τις γλαφυρές περιγραφές,
σχηματοποιείται και εδραιώνεται, για να καθορίσει το σύνολο του έργου του. Η
θεσσαλική γη, που τόσο αγαπούσε, αποτελεί τη σκηνή πάνω στην οποία σκηνοθετεί
αριστοτεχνικά τις ζωές των ηρώων του. Ήρωες που, όπως και σε όλο το έργο του
Καραγάτση, έχουν κάτι το τραγικό. Ιδιαίτερη αναφορά οφείλει να γίνει στην
απελευθέρωση της σεξουαλικότητας και γενικότερα των ενστίκτων των ηρώων, που
αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά που διαφοροποιούσαν και διαφοροποιούν τον
Καραγάτση. Η επιφανειακή κυνικότητα με την οποία τα αντιμετωπίζει, απλά
λειτουργεί ως μανδύας που αποκρύπτει τη βαθιά του ευαισθησία.

 

Πρόκειται
για το έργο που παγίωσε τον Καραγάτση στη λογοτεχνία της εποχής και τον έκανε
γνωστό στο ευρύ κοινό. Είναι το πρώτο βιβλίο μιας σκιώδους τριλογίας,
που συνεχίζεται με τη «Μεγάλη Χίμαιρα» και ολοκληρώνεται με το «Γιούγκερμαν».
Σε καμία περίπτωση, δεν πρόκειται για το καλύτερο έργο του. Δεν διαθέτει την
πηγαία ευαισθησία του «Γιούγκερμαν», ούτε την μυθοπλαστική μαεστρία του
«Κίτρινου Φακέλου». Είναι όμως ιδιαίτερα ενδιαφέρον να ξεδιπλώνεται μπροστά σου
η λογοτεχνική «ενηλικίωση» ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες.
Άλλωστε, (παρότι όπως αναφέρθηκε, δεν είναι το καλύτερο έργο του) δε παύει να είναι
ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, που αξίζει να διαβαστεί.

LEAVE A REPLY