Όταν κάποια παιδιά αποφάσισαν να αλλάξουν τον κόσμο- του Δημήτρη Παυλίδη

0
141

ΚΑΠΟΤΕ ΛΕΓΑΜΕ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ…

Ο κόσμος όμως δεν αλλάζει, ή τουλάχιστον δεν αλλάζει τόσο εύκολα.

Φέτος συμπληρώνονται 44 χρόνια από την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, από τη μέρα που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της Χούντας των Συνταγματαρχών. Φοιτητές, εργάτες, νέοι, παιδιά, όλοι μαζί αποφάσισαν να μη γυρίσουν τις πλάτες τους στο μέλλον τους, αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να διαμορφώσουν οι ίδιοι τις συνθήκες ζωής που επιθυμούν, να φτιάξουν τον κόσμο που θα μπορούσε να τους χωρέσει. Το αποτέλεσμα γνωστό σε όλους μας, Ιούλιο του 1974 η Δημοκρατία αποκαθίσταται και ξεκινά η περίοδος της Μεταπολίτευσης. Το έργο δεν ήταν απλό και οι απώλειες πολλές, 24 εν ψυχρώ καταγεγραμμένες δολοφονίες ανθρώπων κατά το τριήμερο της κατάληψης του Πολυτεχνείου, ανθρώπων που έδωσαν τις ζωές τους για να φτιάξουν ένα καλύτερο μέρος για να ζήσουν οι ίδιοι και οι επόμενοι. Βρισκόμενος στο εξωτερικό, η σημερινή μέρα είναι από αυτές που θέλεις να βρίσκεσαι στη Θεσσαλονίκη, να περάσεις μια βόλτα από το Πολυτεχνείο, να παρακολουθήσεις δια ζώσης τις προετοιμασίες για τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, να δεις τους ανθρώπους που παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, να παρατηρήσεις τους πολιτικούς να παρελαύνουν από το σημείο μήπως και κερδίσουν ένα λεπτό δημοσιότητας, να δεις το βλέμμα όλων όσοι απογοήτευσαν τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου και κυρίως να μπορέσεις να αφήσεις ένα τριαντάφυλλο στο μνημείο του Πολυτεχνείου, να σου δοθεί η ευκαιρία να τιμήσεις τους ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να δώσουν ή τελικά έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τις αξίες τους, διεκδικώντας για όλους μας Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Η ιστορική υποχρέωση της γενιάς μας όμως δε σταματά εκεί, ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να σταματά στην τιμή και τη μνήμη. Στην περίοδο που διανύουμε, αξία έχει να κατανοήσουμε το κεντρικό αίτημα του Πολυτεχνείου όπως αυτό έγινε σύνθημα στο στόμα χιλιάδων ανθρώπων, όπως αυτό αποτυπώνεται σε τρεις πολύ απλές αλλά ταυτόχρονα τόσο σύνθετες λέξεις : Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Οι εξεγερμένοι ήταν ξεκάθαροι για τα αιτήματα τους, τα οποία αποκρυσταλλώνονται στις τρεις παραπάνω λέξεις. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν κατά πόσο τα κεκτημένα της γενιάς αυτής διατηρήθηκαν ή αποτέλεσαν παρελθόν στο πέρασμα των χρόνων. Ψωμί. Το αίτημα για ψωμί μας επαναφέρει πολύ εύκολα στη σημερινή προβληματική πραγματικότητα, μας επαναφέρει στην Ελλάδα των χιλιάδων ανέργων, των χιλιάδων ανθρώπων που είναι αναγκασμένοι να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, των χιλιάδων προσώπων που αγωνιούν για την επόμενη μέρα, της Ελλάδας των συσσιτίων και των ανατριχιαστικών και θλιβερών εικόνων των ανθρώπων που αναζητούν τροφή στα σκουπίδια. Αλήθεια, ως πότε θα σφυρίζουμε αδιάφορα εφόσον το πρόβλημα δε μας έχει αγγίξει ακόμα και από ποιον θα ζητήσουμε βοήθεια και συμπαράσταση όταν κομμάτι του προβλήματος γίνουμε και εμείς οι ίδιοι;

Παιδεία. Όσες φορές και να με ρωτήσετε, όσα χρόνια κι αν περάσουν η απάντηση μου θα παραμένει ίδια. Είμαστε η Παιδεία μας. Είμαστε ένας συνδυασμός της εκπαίδευσης που λαμβάνουμε, των ερεθισμάτων και των βιωμάτων που γινόμαστε μάρτυρες καθημερινά, τα οποία μας ωθούν στην προσωπική αναζήτηση μέσω της οποίας διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα μας. Γι αυτό κι η Παιδεία συνιστά το θεμέλιο λίθο της κάθε κοινωνίας και καθορίζει τον προορισμό, την κατεύθυνση και την εξέλιξη της στο πέρασμα των χρόνων. Δυστυχώς στη σημερινή Ελλάδα το γεγονός αυτό είτε δε γίνεται αντιληπτό, είτε απλώς παραγνωρίζεται, καθώς η Παιδεία έχει εξελιχθεί σε προνόμιο και αγαθό που θα παρέχεται μόνο στους λίγους και εκλεκτούς. Αντί δηλαδή να προσπαθούμε να εξομαλύνουμε τις κοινωνικές ανισότητες μέσω της παρεχόμενης γνώσης κινούμαστε κάθε χρόνο όλο και πιο μακριά από το στόχο αυτό. Μείωση των χρημάτων προς τα Δημόσια Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, αδυναμία παροχής εκπαιδευτικού και υλικοτεχνικού υλικού, ελλείψεις χώρων στέγασης και ανεπαρκείς εγκαταστάσεις συνοψίζουν την κατάσταση στη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη συνεχή προώθηση της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης, στα πρότυπα του «Ευρωπαϊκού προσανατολισμού», δίνουν την αίσθηση ότι το αίτημα για μια Παιδεία στα μέτρα των αναγκών των παιδιών αυτού του τόπου, για μια Παιδεία πλήρη και καθολική, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ελευθερία. Σίγουρα η σημερινή κατάσταση ούτε θυμίζει, ούτε μπορεί να συγκριθεί με την απολυταρχική και φασιστική στρατιωτική δικτατορία, παράλληλα όμως όποιος υποστηρίζει πως η Ελευθερία που απολαμβάνουμε είναι αρκετή θα μου επιτρέψει να διαφωνήσω. Καταρχάς να τονίσω πως προσωπικά δε θεωρώ ότι η Ελευθερία χωράει σε καλούπια και προσαρμόζεται ανάλογα με τις τρέχουσες συγκυρίες, ούτε ακόμη χωράει διαβαθμίσεις. Δεν υφίσταται, λοιπόν, λίγο ελεύθερος, πολύ ελεύθερος και πάει λέγοντας, είτε είσαι ελεύθερος είτε όχι. Γεννηθήκαμε και μεγαλώνουμε στην κοινωνία που οι αποφάσεις μας καθορίζονται και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις που θα πάρουν κάποιοι τρίτοι άνθρωποι για τις ζωές μας. Είμαστε οι απλοί παρατηρητές και αυτοί που ακολουθούν τη ζωή που ήδη τους έχει διαμορφωθεί. Ως εκ τούτου δε μπορούμε να θεωρούμε εαυτούς ελεύθερους και κυρίους των ζωών μας. Η παρέμβαση μας περιορίζεται σε μία απόφαση- εκλογή μία φορά κάθε 4 χρόνια, μια εκλογή μάλιστα που στις περισσότερες των περιπτώσεων καλούμαστε να επιλέξουμε όχι αυτό που μας εκφράζει, αλλά αυτό που θα μας προξενήσει το μικρότερο κακό. Σε μια κοινωνία που το χρήμα έχει αναδειχθεί στην υπέρτατη αξία και ανάλογα με την κατοχή του ή όχι διαμορφώνεται και το πλαίσιο της ζωής που δύναται να κινηθεί ο καθένας, δε μπορούμε να μιλούμε για την απόλυτη Ελευθερία, ίσως δε μπορούμε καν να μιλήσουμε για Ελευθερία. Πρόκειται για μια ιδιότυπη Ελευθερία προσαρμοσμένη στους καιρούς που ζούμε, ικανή να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι το καθεστώς μας είναι Δημοκρατικό. Όπως όμως υποστήριξα και παραπάνω κατά τη γνώμη μου δεν υφίσταται η έννοια της ιδιότυπης Ελευθερίας αλλά μονάχα της ατόφιας και αληθινής Ελευθερίας, όπως αυτή έχει εκφραστεί μέσω του θεσμού της άμεσης Δημοκρατίας, κατά την οποία ο Δήμος ερωτάται συνεχώς, παίρνει το λόγο και αποφασίζει για τον τρόπο που θα διαμορφώσει τις συνθήκες της ζωής του, η λεγόμενη Λαοκρατία έτσι όπως την έγραψαν ανεξίτηλα στους δρόμους τα παιδιά του Πολυτεχνείου και έτσι όπως τη βροντοφώναξαν στο διάστημα αυτό της χουντικής επταετίας. Η εποχή διαφορετική, οι καταστάσεις διαφορετικές, το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό επίσης, αλλά οι διεκδικήσεις και τα αιτήματα 44 χρόνια μετά παραμένουν τα ίδια. Ζήτημα όμως δεν αποτελούν μόνο τα αιτήματα, καθώς σε αυτά υπάρχει κατά κοινή ομολογία σύμπλευση. Το δύσκολο κομμάτι είναι η οργάνωση ενός κινήματος ανεξάρτητου, χωρίς πάτρωνες, χωρίς καθοδηγητές και αρχηγούς, χωρίς κομματικές επιρροές και απαγκίστρωση όλων των εμπλεκομένων από τις κατευθύνσεις των διάφορων παρατάξεων και συλλογικοτήτων. Η επιτυχία του Πολυτεχνείου βρίσκεται ακριβώς εκεί. Ένα μείγμα αταίριαστων ανθρώπων με κατά βάση διαφορετικές απόψεις και ιδέες, ανθρώπων διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, οι οποίοι όμως δέχτηκαν να μπουν όλοι κάτω από την ίδια σκέπη για την επίτευξη του ύψιστου ιδανικού, την επαναφορά της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Το παράδειγμα του Πολυτεχνείου, λοιπόν θα πρέπει να μας εμπνεύσει και να αποτελέσει τον οδηγό για το πώς θα πρέπει να κινηθούμε από εδώ και στο εξής. Πρακτικές όπως αυτές που σημειώθηκαν το πρωί της Τετάρτης με την κατάληψη του Πολυτεχνείου από 20-30 άτομα απροσδιορίστου ταυτότητας, οι οποίοι με το έτσι θέλω απαγόρευσαν την είσοδο του οποιουδήποτε στον ιστορικό χώρο δηλώνοντας μάλιστα με περίσσια θρασύτητα πως προέρχονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, μόνο κακό και διάσπαση προκαλούν. Σε ένα κίνημα δεν περισσεύει κανείς. Το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά πως στην εποχή που ζούμε λατρεύουμε να μισούμε, λατρεύουμε να βρίσκουμε όλα όσα μας χωρίζουν παραμερίζοντας όλα όσα μας ενώνουν. Προτάσσουμε τις διαφορές μας και απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο ο ένας από τον άλλον. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου θα πρέπει να αποτελέσει τον οδηγό και το παράδειγμα ως του πλέον ανεξάρτητου, αυθόρμητου και αυθεντικού κινήματος στην ιστορία της χώρας, θα πρέπει να αποτελέσει τον οδηγό για κάθε άνθρωπο που έχει τα ψυχικά αποθέματα να αγωνιστεί για να αλλάξει τα κακώς κείμενα αυτού του τόπου. Η μνήμη λοιπόν όλων των ανθρώπων που αγωνίστηκαν για Ψωμί, για Παιδεία, για Ελευθερία, τιμάται τις μέρες αυτές όχι μόνο μέσω της κατάθεσης στεφανιών αλλά με την κατάθεση υποσχέσεων πως και εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε έχοντας ως παρακαταθήκη τα κεκτημένα των παιδιών του Πολυτεχνείου, τα οποία εγώ μέσα από αυτό το κείμενο θα ήθελα να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά. Σε σας αδέρφια μου εμείς χρωστάμε τη ζωή μας, το αίμα μας, το σώμα μας την ύστερη πνοή. Ζητήσατε κάτι κακό; Δόξες ή μεγαλεία; ‘Οχι ! Ζητήσατε απλά ελευθερία. Η λευτεριά στους ‘Ελληνες είν’ όλη η ζωή τους κι όταν τη χάσουν δίνουνε το αίμα, την πνοή τους Ελευθερώστε, λοιπόν, το μυαλό σας από επιταγές και «πρέπει» ξεπερασμένων και αποτυχημένων ιδεών. Ελευθερώστε το μυαλό σας και αφήστε το να σκεφτεί πέρα από τα συνηθισμένα πλαίσια. Όποιος άλλωστε ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά. Χρόνια Πολλά, Χρόνια Ελεύθερα, Χρόνια Ανθρώπινα.

Μετά τιμής,

LEAVE A REPLY