Χωρίς τίτλο- της Έλενας Ξανθοπούλου

0
239

Χωρίς τίτλο

Αποπειράθηκες να μείνεις ήρεμος. Προσπάθησες να μείνεις ακέραιος. Αγωνίστηκες να μείνεις δυνατός. Και τα κατάφερες! Η γλυκύτητά σου, όμως, πού πήγε; H ψυχή σου είναι ακόμη αναμμένη; Ή μήπως νεκρώθηκες;

Πώς κοιτάζουν τα μάτια σου μέσα στο πλήθος; Υπάρχει τάχα κάποια λάμψη ζωής στο βλέμμα σου; Κάποια σπίθα αληθινής αγάπης στην καρδιά σου; Κάποιο σπέρμα αυθεντικής ιδέας στο μυαλό σου;

Πόσους φόβους κοίμισες στο πλάι σου το βράδυ; Πόσα συναισθήματα κατάπιες και σε έπνιξαν; Πόσες αλήθειες δεν άφησες ποτέ να σε αγγίξουν και πόσες πληγές δεν άφησες ποτέ να γιατρευτούν; Πόσους δεν έκρινες ανάξιους να συγκριθούν μαζί σου και πόσο στ’ αλήθεια τους συνέκρινες; Πόσο αγωνίστηκες για να μπορείς να είσαι πάντα ετοιμοπόλεμος; Και πώς τα κατάφερες να ψάχνεις πάντα τον πόλεμο; Όλα τ’ αμφισβήτησες, μα τίποτα δεν άλλαξες. Όλα τα ένιωσες, μα τίποτα δε βίωσες.

Τα κατάφερες, ωστόσο, να γίνουν όλα σωστά. Να μην ανησυχείς! Την κάθε σου μάχη την κέρδισες. Στα εμπόδια που ορθώθηκαν μπροστά σου απάντησες με άλμα. Τους δαίμονες σου τους φυλάκισες, έτσι που πια δε τριγυρνάνε. Έρχονται μόνο κάποιες βραδιές μέσα στον ύπνο σου. Αλλά εκεί κανείς δε σε κοιτά, κανείς δε θα σε κρίνει. Όχι πως ήτανε ποτέ, αυτό το πρόβλημά σου. Κριτής και δικαστής είσαι εσύ του εαυτού σου! Ας μη μακρηγορούμε όμως. Με το κρυμμένο, το καταπιεσμένο κομμάτι του εαυτού σου τελειώσαμε. Κι είσαι τυχερός μπαγάσα που κι οι ματιές των άλλων ξενυχτισμένες είναι από τα πιόματα και τις περιηγήσεις στο δικό τους σκοτεινό μονοπάτι, που τίποτα δεν είδαν. Κι αν θα δουν, μην τρομάζεις! Τσιμουδιά δε θα βγάλουν. Ίσα- ίσα που κάτι μικρό θα σου ψελλίσουν. Φοβούνται πως θα τους πάρει κι αυτούς η μπάλα με τις αποκαλύψεις. Θ’ ανοίξει και το κουτί με τα δικά τους μυστικά..

Αλλά τι λέγαμε; Είμαι περήφανος για σένα. Είσαι ο μεγάλος νικητής των δοκιμασιών που σου επιφύλασσε η ζωή. Αγωνιστής από τους λίγους που έχουν απομείνει. Με γενναία καρδιά και βήμα βαρύ και επιβλητικό.Bάλλε με μέσα στην καρδιά σου. Άφησε, έστω, μια χαραμάδα μήπως χωρέσω και περάσω. Εγώ ή κάποιος άλλος που στ’ αλήθεια σ’ αγαπά. Άφησε με να ακούσω τις γλυκές σου κουβέντες, τις πονεμένες σου λέξεις, τους θυμούς και τις τύψεις σου. Πες μου για σένα. Μπορείς; Υπάρχεις; Κοίταξε με. Πρέπει να πονέσεις αγωνιστή. Πρέπει να ακούσεις όσα φίμωσες. Πρέπει ευθύ να καρφώσεις το βλέμμα προς όσα έκρυψες. Πρέπει να νιώσεις το έλεος προτού να σπεύσεις στην κάθαρση. Ανάποδα, δε γίνεται.

Πρέπει να χάσεις.

Με συγχωρείς που σε πίεσα. Μα εσύ αντέχεις την πάλη. Στο πεδίο της μάχης γεννιέσαι και πεθαίνεις. Στις νίκες σου πίνεις τα βράδια. Γιατί, όμως, δε νιώθεις πια νικητής; Γιατί δε μεθάς στη χαρά σου; Γιατί δε γίνεται αυτή ασπίδα στις δυσκολίες σου; Πρέπει να χάσεις αγωνιστή. Γιατί βαρέθηκες να κερδίζεις με τον ίδιο τον τρόπο. Τη νίκη σου πια τη συνήθισες. Για τη ρεβάνς είναι που διψάς. Καινούργιες τεχνικές θες να σκαρφιστείς. Για μια καινούργια κατάκτηση ψάχνεις να παλέψεις. Τρώγεσαι να κάνεις το λάθος. Κι αναρωτιέσαι γιατί. Γιατί να το θέλεις; Κι ακόμα περισσότερο, γιατί να το κάνεις; Θες να γνωρίσεις την άλλη πλευρά του εαυτού σου. Εκείνη που σου χαμογελά πίσω απ’ τον τοίχο. Να πάψει πια αυτό το κρυφτό. Θες να εξερευνήσεις το άγνωστο. Να μετρήσεις κι εκεί τις δυνάμεις σου. Να έρθεις αντιμέτωπος με νέες αποκαλύψεις. Να ακούσεις τα λόγια που λένε, όταν ο αρχηγός της ομάδας τα χάνει. Για να φτιάξεις μια ομάδα πιο δυνατή, πιο σίγουρη, πιο ώριμη. Έχεις ανάγκη να παλέψεις για να σε δεις νικητή. Σ’ έναν αγώνα, για ένα σκοπό, που θα χει ορίσει η καρδιά σου για σένα. Οι αγώνες που γεννιούνται από πυρωμένες ψυχές δεν είναι ποτέ αγώνες χαμένοι. Επίτρεψε στην καρδιά σου να μείνει γενναία και στο βήμα σου να γίνει ελαφρύ και αποφασιστικό.

Πρέπει να χάσεις για να κατανοήσεις την πάλη των άλλων ανθρώπων. Όλων αυτών που δεν κερδίζουν διαρκώς τον εαυτό τους. Για να καταλάβεις πως όποιος χάνει δεν είναι πάντα αδύναμος. Για να καταλάβεις πως σε όποιο παιχνίδι δε προστάτευσες όλους του παίχτες σου δεν έχεις μόνο εσύ την ευθύνη. Να μάθεις να μοιράζεις τις ευθύνες αγωνιστή. Να παίρνεις με θάρρος το μέρος που σου αναλογεί και να αφήνεις και κάτι στους άλλους. Και στη νίκη και στην ήττα. Δεν είσαι μόνος σου. Δε μπορείς να ελέγξεις τα πάντα, κι αν μπορείς, κουρασμένος είσαι πια από τη δύναμη σου. Να ηρεμήσεις. Να μπεις στο δεύτερο ημίχρονο, τότε που θα σ’ έχει ανάγκη η ομάδα. Να ξεκουραστείς και να σαι σίγουρος πως το παιχνίδι από μόνο του θα σε ζητήσει. Πρέπει να δώσεις την ευκαιρία στους συμπαίχτες σου να πάρουν κι εκείνοι το χρόνο τους. Να θυμηθούν, ίσως, σε ποια σημεία η παρουσία σου είναι αναγκαία. Δε  χρειάζεται να είσαι πανταχού παρών, γιατί έτσι θα είσαι και ο τα πάντα πληρών.

Πρέπει να χάσεις αγωνιστή, για να κερδίσεις την καθαρή ματιά σου. Για να ανάψουν οι φλόγες μέσα σου. Για να γεννηθούν οι ιδέες και τα παιδιά σου. Για να συμπονέσεις και να μαλακώσεις. Έτσι που να μπορείς να δεχτείς τα συναισθήματα, όπως σου φανερώνονται. Να τα αγκαλιάσεις. Να μην κοιμίζεις πια φοβίες τα βράδια. Να κοιμίζεις αλήθειες με ατέλειες. Να κοιμίζεις τον εαυτό σου με ελπίδα. Την ελπίδα ότι θα τα καταφέρεις ξανά. Πρέπει, όμως, να χάσεις. Αλλιώς το παιχνίδι σου αγωνιστή θα είναι πάντα μονότονο και μηχανικό, έτσι που και μια ρεπλίκα του εαυτού σου, με λίγες καλές οδηγίες, να μπορεί να σ’ αντικαταστήσει.

Θύμωσε αγωνιστή, μίλα. Πες τις μεγάλες  κουβέντες σου, περιέγραψε το όνειρα σου, κι ας καταρρεύσουν. Ο άνθρωπος είναι χτίστης. Ο δημιουργικός άνθρωπος είναι χτίστης. Δε θα μείνεις ποτέ χωρίς στέγη. Ποιο είναι σωστό και ποιο λάθος; Κρεμάστηκαν αυτά προ πολλού. Αυτό που ζωντανό είναι ακόμη είναι η ματιά σου αγωνιστή. Η πίστη σου στις επιλογές σου. Να μη φοβάσαι να επιλέξεις.

Αγωνιστή, είσαι  μοναδικός. Κανείς δε θα έπαιζε το παιχνίδι όπως εσύ. Εσύ, όμως το έχεις παίξει τόσες φορές. Ν’ αλλάξεις το σύστημα. Γιατί, αν και καθόλα αποτελεσματικό, τώρα πια δε σε γεμίζει. Πρέπει να ρισκάρεις. Παίξε με τις εναλλακτικές σου, φλέρταρε με την ιδέα του λάθους. Θα το λύσεις κι αυτό. Πρέπει, όμως, να βρεις πρώτα το πρόβλημα. Το δικό σου το πρόβλημα. Τη δική σου την ανάγκη, που δεν είναι πια η νίκη! Η νίκη δεν είναι πια αυτοσκοπός για σένα. Είναι γι’ αυτό που δεν ολοκληρώνεσαι σε κάθε επίσκεψή της. Θέλεις να αγωνίζεσαι και όχι να νικάς. Θέλεις να παίρνεις τη συμμετοχή, κι όχι απαραίτητα το αποτέλεσμα. Επιτέλους! Πρέπει κάποια στιγμή να το αποδεχθείς.

Στη μάχη γεννιέσαι και πεθαίνεις. Στην προετοιμασία αναστατώνεσαι. Στην αβεβαιότητα σκιρτάει το μέσα σου. Να μην το χάσεις. Να μη σε χάσεις. Χάσε!

LEAVE A REPLY