ΤΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ – της Εβίτας Ευσταθίου

0
180

ΤΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ

 

Περπάτησες και σήμερα στον προκαθορισμένο δρόμο.

Τα ίδια πλακάκια λάσπωσες βαδίζοντας σκυφτός

με τις δερμάτινες αρβύλες σου πατώντας στα σημάδια

που κάθε μέρα χάραζες στο τσιμέντο νοητώς.

 

Κι ήσουν – αλήθεια – πιο πιστός όσο κυλούσε ο χρόνος.

Σιγά σιγά δεν ξέφευγες πλέον απ’ τις σχισμές.

Χαρούμενος ακόλουθος μιας μοναχά πορείας,

ευθεία μπροστά, διάβαση και δυο δεξιές στροφές.

 

Κι ας βρέθηκες αντικριστά με το χεράκι εκείνο

που σου ζητούσε τρέμοντας κέρματα για ψωμί

κι ύστερα το κατέβασε, λες και το ήξερε ήδη

πως έπειτα απ’ τη διάβαση θα έστριβες στη στροφή.

 

Κι ας βύθιζαν ατσάλινα ραβδιά στη σάρκα νέων

που δίπλα στο πλακάκι σου ζητούσανε δουλειά.

Εσύ απλώς το βήμα σου επιτάχυνες για λίγο,

φοβούμενος μην ξαφνικά βρεθείς σε άλλη τροχιά.

 

Περιπλανήθηκες, λοιπόν, σ’ ολόκληρη τη ζωή σου

χοροπηδώντας εύθυμα – τάχα – μες στις γραμμές,

γιατί μονάχα έμαθες να αριθμείς πλακάκια,

ευθεία μπροστά, διάβαση και δυο δεξιές στροφές.

LEAVE A REPLY