Ιστορίες αεροδρομικής τρέλας. Του Χρήστου Παπαχαρίση

0
351

Έχοντας αρχίσει να αναρωτιέμαι τί καιρό να κάνει στη Θεσσαλονίκη και αν ο μπαμπούλας της εξεταστικής έχει αρχίσει να χτυπάει και πάλι διακριτικά την πόρτα μας, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια εμπειρία βγαλμένη από τη ζωή του Erasmous. Αυτή η εμπειρία δεν είναι άλλη από την πιο φτηνή πτήση για οποιαδήποτε πόλη της Ευρώπης, στην πιο σκοτωμένη ώρα που μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους.

Έτσι, λοιπόν, και εγώ, πριν από καμιά εβδομάδα, πήγα στο Λονδίνο, καθώς τα αεροπορικά στη Βαρκελώνη είναι πιο φτηνά από το να δεις με κιάλια τον Μέσι από το τελευταίο διάζωμα του CampNou. Βέβαια, κλείνοντας την πτήση δεν πρόσεξα ποτέ ότι η ώρα που έκλεινε η πύλη (gate αγγλιστι) ήταν στις 6 το πρωί. Όταν συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να σηκωθώ στις 3.30 για να πάω στο αεροδρόμιο, η ιδέα του να μην σηκωθώ ποτέ ήταν μια σοβαρή πιθανότητα. Μόλις, όμως, χτύπησε το ξυπνητήρι σηκώθηκα και θυμήθηκα το Ποσείδι όπου το πάρτυ στο beachbar (a.k.a μπιτσόμπαρο) ξεκινούσε στις 4 το πρωί, οπότε όλοι σηκωνόταν νεκροζώντανοι μέσα στη νύχτα παίρνοντας μαζί τους γυαλιά ηλίου και αντηλιακό. Κάπως έτσι και εγώ, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω αν είμαι ξύπνιος ή κοιμάμαι ακόμα και σίγουρα χωρίς γυαλιά ηλίου και αντηλιακό, βγαίνω από το σπίτι για να βρεθώ στους 4 βαθμούς στις 4 το πρωί να περιμένω το νυχτερινό λεωφορείο να με πάει στο αεροδρόμιο.

Στο λεωφορείο ένιωσα ότι είμαι μέλος μιας μικρής κοινωνίας ζόμπι, καθώς πρώτη φορά βλέπω τόσους ανθρώπους σε τόσο μικρό χώρο να μην βγάζουν άχνα. Ακόμα και ο τρόπος που τακτοποιούσαν τις βαλίτσες τους δεν έκανε την  παραμικρή φασαρία. Το λεωφορείο προχωρούσε σε άδειους δρόμους και σταματούσε σε στάσεις που δεν κατέβαινε κανείς σε κάτι γειτονιές ξεχασμένες από το θεό, πριν φτάσει στο αεροδρόμιο, όπου, με ανακούφιση, συνειδητοποίησα μια υπερκινητικότητα, που μαρτυρούσε ότι όλοι εκεί μέσα ήταν τελικά άνθρωποι και ότι δεν είμαι σε κάποια σκηνή του WalkingDead.

Η επόμενη πρόκληση ήταν να περάσω το check-in χωρίς να ενοχλήσω τις X-Rayτου ελέγχου. Παρά το γεγονός ότι έβγαλα μέχρι και το τελευταίο χάλκινο πεντάλεπτο που βρισκόταν πάνω μου, το μηχάνημα είχε όρεξη, οπότε έπρεπε να εξετάσουν οι υπάλληλοι- ιδίοις όμασι- ότι δεν είμαι κινητός εκρηκτικός μηχανισμός.  Αφού έγινε και αυτή η γραφική κατά τ’ άλλα διαδικασία, ο καφές στα dutyfree έθεσε σε κατάσταση λειτουργίας τον εγκέφαλο μου και με βοήθησε να βρώ το δρόμο μου σε ένα αεροδρόμιο που, στις 5 το πρωί, θύμιζε λαβύρινθο. Βέβαια, η κορύφωση του δράματος, ήρθε όταν συνάντησα την υπάλληλο της Vueling, της ισπανικής αεροπορικής εταιρίας, κατά την επιβίβαση.

Με πλησιάζει διακριτικά στην ουρά της επιβίβασης και μου ζητάει διαβατήριο. Της το δίνω. Αφού του ρίχνει μια γρήγορη ματιά, το τσακάλι της αντιτρομοκρατικής ζητάει και ταυτότητα. Τα κρατάει για κάνα πεντάλεπτο στο γραφειάκι μπροστά από την πύλη και έρχεται- με ανακριτικό υφάκι δασκάλας στο δημοτικό- να με ρωτήσει τί πάω να κάνω στο Λονδίνο. Αφού απέκλεισα το ενδεχόμενο- κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 2 ωρών, που ουσιαστικά δεν λειτουργούσα- να έχω σκοτώσει κάποιον ή να έχω βάλει καμιά βόμβα στη στάση που περίμενα το λεωφορείο, απαντάω, όσο πιο ευγενικά γίνεται σε τέτοια πρωινή ώρα, όπου οι λέξεις βγαίνουν με το ζόρι, ότι πάω Λονδίνο για διακοπές και φίλους. Μάλλον, όμως, η απάντηση δεν ικανοποίησε τη φίλη μας, οπότε, σε 5 λεπτά, έρχεται ένας τυπάκος με γκαμπαρντίνα και ψαγμένο στυλάκι και μου δείχνει σε ένα κινητό μια φράση στα Ελληνικά, ζητώντας μου με επιτακτικό τρόπο να μεταφράσω.  Η οικογένεια από μπροστά μου είχε αρχίσει να γελάει με την όλη κατάσταση και ο τυπάκος έδειχνε λίγο πιο αστείος  απ ότι πίστευε. Αφού του έλυσα την απορία εκνευρισμένος, υπενθυμίζοντας του ότι είμαι Ευρωπαίος πολίτης με ό, τι αυτό συνεπάγεται σε έλεγχους αεροδρομίων, προτίμησε να μην απαντήσει δίνοντας τέλος σε αυτήν την παρωδία.

Οι σκέψεις για το αν το παραπάνω περιστατικό είναι μεμονωμένο ή αν είναι μέρος περιοδικών ελέγχων των υπάλληλων αεροδρομίου, λίγη σημασία έχουν, αφού ο τρόπος με τον οποίο γίνεται ο έλεγχος αυτός είναι αρκετά υποτιμητικός, ιδιαίτερα όταν δεν ανατίθεται σε κάποια αστυνομική αρχή, αλλά σε έναν υπάλληλο που, φαντασμένος από τις τηλεοπτικές σειρές που βλέπει, νομίζει ότι θα γίνει ήρωας, αν πιάσει έναν άνθρωπο με πλαστό ταξιδιωτικό έγγραφο.

Σοβαρεύοντας απότομα, σκέφτομαι ότι το ηθικό δίδαγμα των παραπάνω είναι ότι στο δρόμο για να πετύχουμε μια  ασφάλεια στις κοινωνίες μας, ξεχνάμε, ίσως, ότι αυτό που θέλουμε να προστατέψουμε είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όταν  θυσιάζουμε την αξιοπρέπεια μας στο βωμό μιας ασφάλειας, που στόχο έχει την αποτροπή μιας παράνομης ενέργειας αλλά όχι των αιτιών που οδήγησαν σε αυτή, μήπως διαιωνίζουμε αυτήν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατεί στα αεροδρόμια, όπου όλοι είναι τρομοκράτες μέχρι αποδείξεως του εναντίου; Βέβαια, αν πάμε στα πραγματικά αίτια της τρομοκρατίας, θα ανακαλύψουμε βλήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας να πουλιούνται κοψοχρονιά σε κάτι ευγενικούς κύριους στη Σαουδική Αραβία, που θεωρούν ότι είναι αμαρτία οι γυναίκες να οδηγούν αμάξια, αλλά, όταν εξοπλίζουν τον ISIS, γίνονται Άγιοι. Θα ανακαλύψουμε τη Δύση να μοιράζει δημοκρατία σε όλες τις άκρες της Μέσης Ανατολής, συντηρώντας τις βιομηχανίες όπλων της. Θα ανακαλύψουμε ,με λύπη, ότι –κατά βάθος- οι πολιτικές των κυβερνήσεων μας λίγη σημασία δίνουν στην ουσιαστική αποτροπή της τρομοκρατίας.

Αλλά καλύτερα να βολευτώ στα τετραγωνικά εκατοστά που αναλογούν στο κάθισμα μου και να ταξιδέψω, να ταξιδέψω όσο γίνεται και όπου γίνεται…

 

LEAVE A REPLY