Η εργασία με 400 ευρώ δεν είναι προσωπική αποτυχία-Είναι επιλογή που έκαναν για εμάς – της Β. Αραμπατζή*

0
227

Η γενιά μας μεγαλώνει με το βραχνά της μνημονιακής εποχής και του νέου κοινωνικού συμβολαίου που κατοχυρώθηκε στη χώρα μας. Δεν είμαστε μακριά από το να ξεχάσουμε τί σημαίνει εργασία με κατοχυρωμένα δικαιώματα, τί σημαίνει οχτάωρη απασχόληση, πληρωμή υπερωριών, ασφαλιστική κάλυψη. Για την επόμενη γενιά που θα αποφοιτήσει από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και τη Νομική Σχολή, τα παραπάνω θα είναι ένα μακρινό παρελθόν, και η εμπέδωση της ζωής των χαμηλών προσδοκιών το θλιβερό παρόν.

Σε κάθε καφέ με τους φίλους και συναδέλφους μας στο λίγο ελεύθερο χρόνο που μας έχει απομείνει υπάρχουν πάντα τα ίδια βασανιστικά ερώτημα «Τι θα κάνω με τη δουλειά», «Πως θα πληρώσω το νοίκι», «Μήπως να γυρίσω στο πατρικό μου»;  Έχουμε απωλέσει κάθε ελπίδα για όρους εργασίας με αξιοπρέπεια και οι ζωές μας έχουν μετατραπεί σε ένα καθημερινό άγχος επιβίωσης. Οι επιλογές μας βρίσκονται μεταξύ επισφάλειας και μετανάστευσης. Η ένταξη ενός αποφοίτου της Νομικής  στη δικηγορία ως ελεύθερου επαγγελματία είναι σχεδόν αδύνατη και η υπαλληλοποίηση αναγκαστική. Το ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν «η χαριστική βολή για τον ελεύθερο επαγγελματία  και η άσκηση της δικηγορίας, όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, έχει καταλήξει σε ένα αντιφατικό μοντέλο εργαζομένου. Την ίδια στιγμή που είμαστε υπάλληλοι ή ασκούμενοι σε δικηγορικά γραφεία και εταιρίες φέροντας τα βάρη των εισφορών του ελεύθερου επαγγελματία, είμαστε ταυτόχρονα απολύτως εξαρτώμενοι από τον εργοδότη μας, χωρίς εν τοις πράγμασι αξίωση για βασικό μισθό και ωράριο.

Οι πραγματικοί ιθύνοντες της κατάστασης δυστυχώς βρίσκονται στο απυρόβλητο. Η ευθύνη μετατοπίζεται σε εμάς που θα πρέπει ως χαμαιλέοντες να προσαρμοστούμε στον φόβο του εργασιακού αποκλεισμού, να γεμίσουμε τα βιογραφικά μας με μεταπτυχιακά και σεμινάρια, να ενισχύσουμε ένα πτυχίο Νομικής με κάθε νέα τάση της αγοράς, εγκλωβισμένοι στη δια βίου επανακατάρτιση και τα άγχη της επισφάλειας. Συζητείται η Αναθεώρηση του Κώδικα δικηγόρων και αυτό που έχει να μας πει η Ολομέλεια των δικηγορικών Συλλόγων είναι ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο καθεστώς της άσκησης. Αντίθετα, η μαθητεία θα πρέπει να ενισχυθεί και να κατοχυρωθούν ειδικές δομές εκπαίδευσης για δικηγόρους, δηλαδή μία ακόμη σχολή ειδικά για τους δικηγόρους που θα πρέπει να αποφοιτήσεις επιτυχώς για να μπορέσεις να εργαστείς. Πρακτικά, αυτό συνεπάγεται τη θέσπιση ενός ακόμη περιορισμού για την εισαγωγή μας στην αγορά εργασίας, αφού το πτυχίο μας μετατρέπεται σε ένα «κουρελόχαρτο», χωρίς να ενσωματώνονται σε αυτό εργασιακά δικαιώματα.

Όλο το σώμα των νέων Νομικών από τους φοιτητές μέχρι τους δικηγόρους οφείλει να σταθεί στα πόδια του, να αποφασίσει συλλογικά απέναντι στο σύγχρονο εργασιακό κανιβαλισμό.  Όσα πτυχία, μεταπτυχιακά, σεμινάρια και εάν έχουμε στο βιογραφικό μας η εργασιακή βαρβαρότητα θα παραμείνει. Πάντα θα υπάρχει ένας καλός λόγος για να αποκλειστούμε από το επάγγελμα ή να υπάρχουμε σε αυτό με περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα. Το νέο μοντέλο δικηγόρων που ετοιμάζουν μαζί με όσους αποκλείστηκαν από την ελεύθερη άσκηση του επαγγέλματος κατά την περίοδο της κρίσης θα αποτελέσει το φτηνό και αναλώσιμο εργατικό  δυναμικό για τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία και εταιρίες. Και εάν θέλουν να παρουσιάσουν την κατάσταση αυτή ως φυσικό φαινόμενο αδύνατο να ανατραπεί, ας αναρωτηθούμε.

« Γιατί τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι και ποιος αποφάσισε να πάρουν αυτό το δρόμο;», «Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει» και στην τελική  «Είναι δίκαιο  ή όχι να θες να ζήσεις με αξιοπρέπεια;»

«Η μόνη ευθύνη που μας αναλογεί είναι να είμαστε αυτοί που θα ορίσουν το εργασιακό μας μέλλον, έξω από τον κανιβαλισμό της εργασιακής ζούγκλας»

 

*Η Βάσω είναι ασκούμενη δικηγόρος και μέλος της «Κίνησης Ασκούμενων και Νέων Δικηγόρων ενάντια στην επισφάλεια».

 

 

 

 

 

LEAVE A REPLY