Εργασιακή ζούγκλα-Στάση 1, της Σ.Δ.

1
4682

Αγαπητοί Νομικάριοι και αγαπητές Νομικάριες. Η πορεία μας μετά τη σχολή είναι για τους περισσότερος πάνω κάτω προδιαγεγραμμένη, άσκηση, εξετάσεις για το δικηγορικό σύλλογο, κάνα μεταπτυχιακό και μετά δικηγορία και «Άγιος ο θεός». Η πρώτη εμπειρία παράκρουσης και τρέλας ήταν η τελευταία μου εξεταστική. Συνήθως στις εξετάσεις πήγαινα ήρεμη και άνετη, χωρίς φόβο. Η τελευταία όμως εξεταστική ήταν αλλιώς, γιατί κουβαλούσα πάνω μου όλο το άγχος, πως εάν δεν πάρω πτυχίο θα βαραίνω τις ήδη άδειες και καταχρεωμένες τσέπες των γονιών μου για μισό ακόμα χρόνο.  Τελικά όλα πήγαν καλά και με όρεξη και αισιοδοξία ήμουν έτοιμη να κάνω το νέο βήμα, το προχώρημα από την φοιτητική ζωή στη εργασιακή ζωή.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη Στάση 1 της εργασιακής ζούγκλας! Και εκεί που λέω ότι θα ξαλαφρώσω λίγο τους γονείς μου και θα είμαι σχετικά αυτόνομη, σκάει το 200άρi στη δουλειά. Και τί σημαίνει 200άρi το μήνα; Σημαίνει απλά, δουλειά μέχρι το απόγευμα, είτε στο γραφείο, είτε δωράκι για το σπίτι , καθόλου ελεύθερος χρόνος για δραστηριότητες , ξένες γλώσσες κτλ. , εργοδότης πάνω από το κεφάλι σου να γκαρίζει στο γραφείο και έξω να φοράει χαμόγελα και να κάνει δημόσιες σχέσεις.

Το πιο αστείο , είναι οι δουλειές στα δικαστήρια. Εκεί συναντάς τον Γιουσέιν Μπολτ σε αρσενικά και θηλυκά να τρέχει από τον έναν όροφο στον άλλο , ζόμπι που στα χαμένα προσπαθούνε να βρούνε το γραφείο που χρειάζονται και τους φοβερούς «κρατάω πινάκιο». Ο ρόλος «κρατάω πινάκιο» είναι αυτός που έχουν όλοι οι ασκούμενοι. Μέχρι να φτάσει η ώρα να δικαστεί η υπόθεσή του δικηγόρου σου, περιμένεις έξω από την αίθουσα μπορεί και ώρες ολόκληρες, ενώ εκείνος πίνει το καφεδάκι του και περιμένει να τον πάρεις τηλέφωνο.

Επιστροφή στο γραφείο. Συμφώνησες με τον δικηγόρο σου να δουλεύεις 9πμ -5μμ ή 9πμ -3μμ; Δεν κατάλαβες καλά, αυτό είναι το ελάχιστο ωράριο. Θα χρειαστεί να μείνεις και παραπάνω. «Πως θα βγει η δουλειά παιδί μου, έτσι είναι η δικηγορία». Και η μέρα σου συνεχίζει έτσι όμορφα και αρμονικά. Τουλάχιστον έτσι πρέπει να δείχνει η φάτσα σου φίλε μου.

Η ώρα των διδαγμάτων. Θα ακούσεις «Να ντύνεσαι καλά, να είσαι κάθε μέρα στην τρίχα, έχει μεγάλη σημασία η παρουσία», βέβαια το ποιος θα πληρώσει για να ντυθείς εσύ καλά, δεν το σκέφτεται.  «Εγώ θα στα λέω όλα; μάθε να τα κάνεις μόνος σου, ψάξε» και μετά όταν αργείς να γυρίσεις επειδή χάθηκες «που ήσουνα τόση ώρα».  Τα καλύτερα είναι οι συμβουλές « Πρέπει να κοπιάσεις πολύ παιδί μου για να ανταμειφθείς» , με δουλεύεις άνθρωπε μου , σου βγάζω δουλειά όλη μέρα και η αμοιβή μου είναι ψίχουλα ή τίποτα, πόσο δηλαδή πρέπει να κοπιάσω;  Αυτή η ώρα είναι η καλύτερη, εκεί καταλαβαίνεις ότι είσαι ένας σκλάβος του 21ου αιώνα. Με γραβάτα βέβαια, τακούνια και όλο το στυλ που συνοδεύει την ιδιότητά σου. Αλλά …με ένα δίφραγκο στο σακάκι σου!

Το μήνυμα και η στάση μας. Το χειρότερο μήνυμα, η χειρότερη επίπτωση όλων αυτών, δεν είναι απλά ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΖΗΣΩ. Είναι ότι καταφέρνουν να μου επιβάλλουν την ιδέα ότι «ΕΤΣΙ ΘΑ ΖΗΣΩ» «ότι έτσι πρέπει να πορευθώ». Την ιδέα αυτή, την κάνω εγώ και όλοι μας στάση ζωής, με την ιδέα αυτή ορίζεται η ψυχολογία μας , η συμπεριφορά μας, οι απαιτήσεις μας. Ήδη από τα πρώτα βήματά μας στο χώρο εργασίας, μας λένε «ΣΚΑΣΕ  ΔΟΥΛΕΥΕ», μας δίνουν «Χαρτζιλικι» και τους λέμε ευχαριστώ, γιατί είμαστε ήδη μια εβδομάδα άφραγκοι. Τα 200 ευρώ μετά από μία εβδομάδα μακαρόνια μοιάζουν όαση. Μας λένε ότι η άσκηση δεν είναι εργασία και μας πείθουν. Ο πραγματικός εκβιασμός είναι ένας: “Υπάρχουν και άλλοι που περιμένουν, εάν δεν θες, ανοιχτός ο δρόμος”.

Ο καθένας από εμάς είναι κλεισμένος στο δικό του κόσμο, στο δικό του αγώνα για επιβίωση. Κυνήγι για χαρτιά και διπλώματα, πτυχία ξένων γλωσσών, σεμινάρια και εν τέλει πόρτες κλειστές ή πόρτες που σε πετούν έξω από τη χώρα σου. Όμως έχουν τελειώσει τα ψέματα. Έχει τελέψει το American dream ή ψευδαίσθηση της ανέλιξης. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχει χώρος για ανέλιξη στη γενιά μας, δεν υπάρχει χώρος για όνειρα. Είμαστε παθητικοί δέκτες , πεταμένοι όλοι μαζί  σε ένα καζάνι που βράζει. Το καυτό νερό δεν αντέχεται άλλο, ούτε η μοναξιά με άλλους χιλιάδες στο ίδιο καζάνι. Για ότι ζούμε υπάρχουν ευθύνες , σε αυτούς που ορίζουν την πολιτική στη χώρα μας, δεν είναι άγνωστοι έχουν όνομα και επώνυμο. Η σημερινή Κυβέρνηση μας έθεσε το ερώτημα «εάν θέλουμε να ζήσουμε έτσι, εάν θέλουμε τα νέα μέτρα»; Είπαμε ΟΧΙ και εκείνη επέλεξε να το πετάξει στα σκουπίδια. Όσο και εάν αυτοαποκαλείται αριστερή και ο επίγειος σωτήρας, δεν πρόκειται να πιστέψω στα λόγια της, αλλά δεν πρόκειται και να με πείσει ότι τα πράγματα δεν μπορούνε να πάνε αλλιώς. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη «Οι πολιτικές επιλογές δεν είναι φυσικά φαινόμενα, που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Κάποιος φέρει την ευθύνη τους».

Υπάρχει όμως και η αντίπαλη επιλογή, η ευθύνη της γενιάς μας «Να μην συνηθίσουμε την εξαθλίωση, να μην κόψουμε την κορδέλα της πρώτης γενιάς της ήττας , να μη δώσουμε σκυτάλη ήττας και στις επόμενες γενιές». Αυτό θα το πετύχουμε μόνο όταν κάνουμε,  την ατομική μας υπόθεση , υπόθεση όλων.

 

Σ.Δ.

1 COMMENT

  1. Ώς δικηγόρος 5 ετίας πλέον , ένα έχω να πώ . Η δικηγορία είναι κορεσμένη στην Ελλάδα . ο λόγος που το επάγγελμα έχει υποβαθμισθεί τόσο, είναι η τεράστια προσφορά εργασίας . Το κυριότερο πρόβλημα είναι οτι ο δικηγόρος είναι δικηγόρος μόνο στη χώρα του . Οπουδήποτε αλλού είναι ανειδίκευτος . Ώς εκ τούτου δεν υπάρχει εκτόνωση της προσφοράς στο εξωτερικό (όπως στους οικονομολόγους, ιατρούς αρχιτέκτονες κτλ .
    Συμβουλή μου είναι, ανοίξτε τους ορίζοντές σας όσο είναι ακόμη νωρίς . ΟΚ, η νομική ήταν μία καλή βάση , τώρα εμπλουτίστε την ΣΕ ΕΝΑN ΑΛΛΟ ΤΟΜΕΑ . (π.χ. HR, ναυτιλιακά, φορολογικά ..) .
    Στα 23 είναι ακόμα νωρίς . Στα 30 είναι last call . Στα 35 δεν γυρνάει πίσω .

LEAVE A REPLY