“Ελλάδα και Τουρκία” – της Ναταλίας Τζιόρα

0
158

Κύριοι συνάδελφοι,

Με αφορμή ένα ταξίδι που μού δόθηκε να κάνω στην Τουρκία, είμαι πλήρως διατεθειμένη να συντάξω το παρόν άρθρο, εκφράζοντας τις προσωπικές μου απόψεις για το “ψυχροπολεμικό” κλίμα που επικρατεί μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας, έτσι ώστε να αναπτύξω επιχειρήματα, μέσα από τα οποία θα πηγάζει η άμβλυνση αυτού του φαινομένου! Οπως είναι άλλωστε αντιληπτό, σε τέτοιες περιόδους η γνήσια μορφή πατριωτισμού συγκαλύπτεται από μία μορφή πατριδοκαπηλίας που “διατυμπανίζει” τον ερχομό του λεγόμενου εθνικισμού. Το γεγονός ότι οι εθνικιστικές εξάρσεις οξύνονται όλο και περισσότερο, φέρει στο προσκήνιο επίσης την όξυνση μεγάλων κινδύνων σε ενα ευρύ φάσμα της ζωής.

Κύρια ευθύνη φέρνει η οικογένεια,η οποία έχει εμποτίσει το νέο με πεπερασμένες στερεοτυπικες αντιλήψεις και αρνητικά πρότυπα, τύπου: “Εμείς είμαστε οι καλοί, αυτοί είναι οι κακοί, που πρέπει να μείνουν μακριά ” ,κά. Επιπλέον, η μη μετάγγιση ιδανικών και ανθρωπιστικών αξιών, μέσω των οποίων επέρχεται η ηθικοποιηση, η συνθετική ικανότητα και η διάπλαση της προσωπικότητας, στέκεται κακός οιωνός στο ζήτημα της “ένωσης” των δύο χωρών και της απάλυνσης των μεταξύ τους διαφορών. Αυτό που πρέπει να αναρωτηθεί κανείς δεν πρέπει να είναι ότι “Ολοι μας έλλογα όντα δεν είμαστε, με συνείδηση των πράξεων μας και διευρυμενους ορίζοντες; ” Και η απάντηση είναι “Φυσικά πως ναι”.

Στον αντίποδα επέρχεται η ατέρμονη και λανθασμένη τακτική των κυβερνήσεων που προσπαθεί -καθαρά από προσωπικό συμφέρον – να καυτηριάσει τις σχέσεις μεταξύ αυτων των χωρών, μέσω απατηλών υποσχέσεων και ηχηρά διατυπωμένων λογιών που περνούν -γι’αυτούς- δήθεν αβίαστα στις σκέψεις των ανθρώπων.

Όμως,σύμφωνα με τα προηγούμενα, όλοι εμείς δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε στα προαναφερθέντα και να αφαιμάξουμε δίχως κρίση τέτοιου είδους εχροπολεμικές αντιλήψεις! Προς επίρρωση αυτών, είναι προτιμότερο να πρωτοστατήσει το “Ολοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε έστω και κάτι μικρό” από το “Είναι Τούρκοι ή Ελληνες αντιστοίχως, οπότε και τούς αποφεύγουμε”. Μία μέση λύση και μία νέα φιλοσοφία ζωής πρέπει να ξετυλιχθεί μέσα από αυτό το τόσο γερά δεμένο περιτύλιγμα. Αραγε, θα αφήσουμε να μάς κυριαρχούν όλα αυτά ή εμείς θα ασκήσουμε κυριαρχία πάνω τους,η οποία θα ανοίξει το δρόμο για ένα -αν όχι ωραιότερο – μέλλον δίχως καχυποψία;

LEAVE A REPLY