Γράμμα στον Άγιο Βασίλη- του Γιάννη Λαζόπουλου

0
181

Από τα παιδικά μου χρόνια η εποχή των εορτών των Χριστουγέννων αποτελούσε μία από τις καλύτερες και σίγουρα εντονότερες περιόδους της ζωής μου.

Γεννημένος, λοιπόν , Δεκέμβρη(Τοξοτάκι κοινώς) αδημονούσα για τις μέρες αυτές ολόκληρη την χρονιά. Θυμάμαι πόσο αγαπούσα το στόλισμα του δέντρου, τα χριστουγεννιάτικα κίτρινα φωτάκια που είχαμε στο μπαλκόνι, την ζεστασιά του σπιτιού που γέμιζε με εκκωφαντικές μελωδίες και μυρωδιές από τα συνηθισμένα Χριστουγεννιάτικα γλυκα. Μεταξύ μας, ο κουραμπιές και το μελομακάρονο συνόδευαν πρωινό-μεσημεριανό-βραδινό καθώς δεν μπορούσαμε ποτέ να υπολογίσουμε την σωστή ποσότητα και η κουζίνα εφοδιαζόταν με γλυκά μέχρι το Πάσχα. Ήτανε ,τότε, που ζητούσαμε το δώρο που τόσο πολύ ποθούσαμε όλη την χρονιά, τότε που ένας έυσωμος γέρος με παχιά άσπρη γενειάδα μας επισκεπτόταν την ώρα του ύπνου και γέμιζε το δωμάτιο, το δέντρο ή το κρεβάτι μας με αυτό που τόσο επιζητούσαμε.

Στον Άγιο Βασίλη σταμάτησα να πιστεύω πολύ νωρίς και θυμάμαι μόνο μία φορά να του γράφω γράμμα με την βοήθεια της μητέρας μου στο νηπιαγωγείο, καθώς τα γράμματα που γνώριζα δεν ήταν ικανά να σχηματίσουν ούτε μισή πρόταση. Την φοβερή είδηση για την μη ύπαρξη της εφεύρεσης της κόκα κόλα μου την είχε αποκαλύψει η μεγαλυτερή μου ξαδέρφη μία μέρα , πάνω σε έναν καυγά νομίζοντας ότι θα με πληγώσει. Δεν το πέτυχε, αλλά καμία σημασία δεν έχει.

Το γράμμα στον Άγιο Βασίλη ήτανε ένα είδος κάθαρσης για μένα, μία προσμονή για την προσθήκη ενός νέου αποκτήματος . Σε μερικές γραμμές συνόψιζα με τις πιο απλές λέξεις το πόσο καλό παιδί ήμουν μέσα στον χρόνο και προσπαθούσα να τον πείσω γιατί αξίζω αυτό που θα ζητούσα παρακάτω-θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις και σαν την πρώτη δικηγορική μου υπόθεση, με πελάτη προς υπεράσπιση τον εαυτό μου-.Αθώες εποχές , εποχές που χαμόγελα, φίλοι, παιχνίδια, χριστουγεννιάτικες ταινίες και μία κούπα ζεστή σοκολάτα μας έκαναν πραγματικά ευτυχισμένους για μήνες.

Τα χρόνια πέρνούσαν, εμείς μεγαλώναμε, τα γράμματα ξεχάστηκαν και πάψαμε να αφουγκραζόμαστε αυτές τις μικρές χαρές της ζωής. Εισήλθαμε σε έναν διαφορετικό γιορτινό κύκλο, γεμάτο υποχρεώσεις και εργασίες. Η έναρξη των γιορτών χτυπούσε το καμπανάκι για επανάληψη, για εντατικό διάβασμα και κάλυψη της ύλης. Ήτανε περίοδος που έπρεπε να βρεθεί ισορροπία ανάμεσα σε οινοποσία και διάβασμα, σε ατελείωτα ξενύχτια και επαρκή ξεκούραση. Πλήρως αποτυχημένα, εννοείται. Και ήρθαν και οι χειμώνες των φοιητικών χρόνων. Στην ζωή μας μπήκαν νέοι φίλοι, νέα ενδιαφέροντα και φυσικά το άγχος της εξεταστικής περιόδου που πλησίαζε απειλητικά και μας έκανε να μετανιώνουμε(λέμε τώρα) που όλο το εξάμηνο κραιπαλιάζαμε. Συνήθεια και αυτό.(ένοχη απόλαυση, βασικά)

Και τώρα φτάνω στην ουσία. Στα λόγια που θα σου έγραφα σήμερα. Στην κάθαρση που αναζητώ.

“Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Είμαι 20 χρονών και κάνω μία προσπάθεια να σου γράψω μερικές αράδες. Έχω πάρα πολλά χρόνια να σου στείλω , έχουν περάσει τόσοι και τόσα από την σύντομη ζωή μου και τον κόσμο. Νιώθω αμήχανα. Δεν θα σου πω αν ήμουν καλό παιδί αλλά ναι, θα σου ζητήσω κάτι…

Κάπου εδώ σταματάει η πένα. Κολλάω και δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη. Ξέρω τι θέλω και το πρέπει να ζητήσω αλλά διστάζω. Και όχι, δεν είναι μόνο παγκόσμια ειρήνη και αρμονική συνύπαρξη των λαών ούτε το νέο Iphone X. Είναι κάτι ά(ϋ)λλο.

Εστιάζω στο χαρτί με επιμέλεια και στήνω σαν σκηνοθέτης στο μυαλό μου εικόνες και στιγμές της ζωής μου. Τα βάζω στην σειρά. Οι σφυγμοί μου ανεβαίνουν και είμαι έτοιμος να εκραγώ. Αποτυπώνω με δέος στο χαρτί.

“Αγιε μου Βασίλη, φέτος στα 20 μου, θέλω να στείλεις κάτι εκ μέρους μου. Να στείλεις ένα ευχαριστώ και ένα συγγνώμη σε εκείνους που πρέπει, ένα ευχαριστώ και ένα συγγνώμη εκεί που δεν είχα την ευκαιρία και την κατάλληλη στιγμή να το χαρίσω εγώ.”

Πίνω σκεπτικός την τελευταία γουλιά καφέ και ρουφώ την τζούρα από το τσιγάρο που τυραννάω τόση ωρα. Δεν θέλω να γράψω κάτι άλλο. Κλείνω τα μάτια και οι σκέψεις βομβαρδίζουν το μυαλό μου σε σημείο που νιώθω δυσφορία.

Τα Χριστούγεννα έφτασαν , οι γιορτές θα περάσουν και άλλος ένας χρόνος θα προστεθεί στις πλάτες μας. Μέχρι τότε, ελπίζω να έχω συναντήσει τον δικό μου Άγιο Βασίλη. Καλές γιορτές.

Υ.γ Άγιε μου Βασίλη, ξέχασα να σου πω , ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

LEAVE A REPLY